سلام مهاجر

امروزه اهمیت پرداختن به مباحث حیاتی مثل انتظار، و توجه جدی به آثار تربیتی آن، بیش ازگذشته احساس می شود.دراین عصر تاریکی و دوران سردرگمی  که ابرهای متراکم ظلمت و ... سایه سنگینی بر اندیشه بشری انداخته است و با ابزارهای شبهه افکن افق فکری انسان ها را تار و سهم گین نشان می دهند،تلاش و تکاپوی ژرفی را می طلید تا خورشید رهایی بخش و تابان را  به درون خانه میهمان کند و برهرچه تحیّر است خط بطلان کشد.چراکه انتظار فرهنگی است حافظ انسان. همان ولایتی که نور و روشنایی آفرین است  و آسایش آور. الله ولی الذین آمنوا یخرجونهم  من الظلمات الی النور.[1]

انتظار راهی است بسوی  گشایش گرفتاری های بشری. وکامل ترین جلوه خدای متعال: أَفضَلُ أَعمالِ اُمَّتِی إنتِظارُ الفَرَجِ مِنَ اللهِ عَزَّوَجَلَّ .[2]

نقش انتظار نقش تربیت سازی است. تربیتی که اهمیت شان برهیچ صاحب خردی پوشیده نیست.

انتظار فرج،دگرگونی در زندگی بشر و زدودن ناکامی ها و نابسامانی ها از چهره غمزده جامعه انسانی است. انتظار یک لحظه به لحظه، آن به آن و ثانیه به ثانیه چشم به راه مقدم یار.

انتظار یعنی ناراحتی از وضع موجود و تلاش برای ایجاد وضع بهتر.

صبح و شام درکار تعلیم علم به سر بردن نزد خدا ازجهاد بهتر است.

      مسلم اول شه مردان علی است

            عشق راسرمایه ایمان علی است

                     ازرخ او فال پیغمبر گرفت

                         ملت حق از شکوهش فرگرفت

                                قوت دین مبین فرموده است

                                      کاینات آیین پذیر ازدوده اش

                                             مرسل حق کرد نامش بوتراب

                                                  حق یدالله خواند در ام الکتاب

                                                         هرکه دانای رموز زندگی است

                                                            سر اسمای علی داند که چیست

                                                                خاک از تاریکی که نام او تن است

                                                                      عقل از بیداد او درشیون است

                                                                        شیر حق این خاک را تسخیر کرد

                                                                          این گل تاریک را اکسیر کرد

                                                                            هرکه درآفاق گردد بوتراب

                                                                              بازگرداند زمغرب آفتاب

ماه پر فیض و با برکت رجب المرجب را

به تمامی عاشقان حضرت دوست تبریک می گویم. التماس دعا.

تقدیم به فرشته زمین ( مادر)

چشمان چو خورشیدش

دائم به تو نور آرد

ازشیره ی جان خود

هردم به تو شیر آرد

هرگز نرود درخواب

درتاریکی شب ها

وقتی که تو نالانی

هنگامی که تو گریانی

---

زد خنده بسویت

ازمهر و محبت

زد بوسه به رویت

از روی صداقت

آن رخ که ببینی تو

هرگز نرود ازیادت

یاد تو باشد آن

هرگز نکنی غفلت!

در افغانستان یکی از عوامل بازدارنده ی وحدت و اتحاد ملی سیاست های یک سو نگرانه ی حکومت ها بوده و هست که مانع اصلی شکل گیری روحیه ی ملی و کشوری می باشد.

در قرن حاضر  جهان به صورت دهکده جهانی مطرح است و تصمیمات کشورها با عنایت به موقعیت جهانی اتخاذ می گردد. اما در کشور خود هنوز شاهد سیاست بازی های شکننده و تنش زای دولت هستیم.

وسعت نگاه سردمداران و مسئولین کشور بسیار ضیق بوده و دارای افق تاریک و تنگ قومیت است.

در کشور جای مردی خالی است که بیاید این تور های در هم تنیده نژاد پرستی، سمت گرایی و... را پاره نموده، روزنه جدید و افق وسیع و طلائی را فرا روی ملت ستم کشیده ی افغانستان بگشاید.

قدم بر تخم چشمانی نهد که سالیان متمادی اشک مظلومیت ریخته و قلب شان از زخم شلاقی می سوزد که به نا حق بر پشت و پهلوی شان فرود آمده است.

بعد از تشکیل دولت و تنظیم قانون اساسی این انتظار می رفت که دولت جدید محترم  حامد کرزی و هیئت دولت بر عهد و قسم خود استوار خواهد بود تا افغانستانی آباد و دور از سیاست های قوم گرایانه داشته باشیم.

اما این انتظار ملت با سیاست ها و سیاست گذاری های کرزی به نظرمی آید که خوابی بیش نیست. آقای کرزی نه تنها این انتظار بجا را بر آورده نمی کند که خود اجرا کننده ی سلف ستم پیشه اش می باشد.

نمونه عینی آن حرفی است که ایشان در برابر درخواست مردم و نمایندگان ما مبنی بر این که مشکل  اسکان کوچی ها را جدی بگیرد تا وقایع تلخ سالهای گذشته تکرار نشود. (این درخواستی است که قانون اساسی نیز وظیفه دولت بیان کرده) و ایشان می گوید که شما مردمی هستید و درجائی قرار دارید که ازهر طرف در محاصره هستید و هیچ مرزی ندارید و هیچ کشوری هم ازشما حمایت نمی کند.

این گفته ی کرزی رساترین و شفاف ترین تصویری است که درونش را به نمایش گذاشته و بلند ترین تابلوئی است که سیاست های تفرقه افکنانه و نژاد پرستانه اش را به تصویر کشیده است. بجای حفاظت،حراست و اجرای قانون اساسی این چنین بی خردانه بر قشر عظیم ملت خود می تازد.

مسئله کوچی را هم این گونه ساخته است که، اگر گفته شودتذکره خود را نشان بدهید و عسکر برای کشور ،می گویند ماپاکستانی می باشیم،واگر بگوئیم که در افغانستان نیائید می گویند ما افغانستانی می باشیم .مثل شتر مرغ ،اگر گفته شود بار ببر می گوید من مرغ هستم، واگر پرواز ازآنها خواسته شود می گویند ما شتر هستیم.

  نسیم با آن ملایمت و دل نوازی اش نمی تواند دل گل را بدست آورد. تنها هنرش خنداندن غنچه ها است. نسیم هر آنچه تلاش نماید جز پریشیانی برای گل چیزی دیگری عاید نخواهد شد. پس بهتر همان که دل به خنده های غنچه خوش بدارد و گل را از خاطر دور.

بدست آوردن دل برای انسان نیز چنین است که گر یکی را اقبال نمائی آن دیگری ادبارش به تو رسد. یکی طبع دلش چون گل و آن دیگری مثل غنچه ماند.

گر قصد وا کردن مژگانی را داشته باشی باید تجربه شکست، آن دیگری بیند. چرا که از شکست رنگ شب وا می شود مژگان صبح.

طبع نسیم گون، رفتار ملایم و لطیف هم داشته باشی، باز از تو دو چیز سر زند یکی پریشانی و دیگری حالت خندان که گفته اند از نسیمی گل پریشان غنچه خندان می شود.

لیک حق با گل است و باید از نسیمی پریشان گردد. پریشانی اش بخاطر غنچه می باشد نه خودش. همان غنچه ای که با خنده ی نسنجیده اش نابودی و مرگ را برای خود و او رقم می زند. اما خنده ی غنچه ی خندان ز عشق است و عاشقی. و هر آنجائی که عشق خیمه زند لنگر عقل آنجا دیده نخواهد شد. چون آنجا که عشق خیمه زند جای عقل نیست.